KrummavÍSur

Krummi svaf í klettagjá kaldri vetrarnóttu á, verður margt að meni Fyrr en dagur fagur rann freðið nefið dregur hann undan stórum steini Allt er frosið úti gor, ekkert fæst við ströndu mor svengd er metti mína Ef að húsum heim ég fer heimafrakkur bannar mér sleppi úr sorpi að tína Öll er þakin ísi jörð ekki séð á holtabörð fleygir fuglar geta En þó leiti út um mó auða hvergi lítur tó; hvað á hrafn að eta Krummi svaf .......